STRAW

Piotr Kopik is a restless explorer of things that form the far background of reality. His most recent project, presented in lokal_30, confronts us with one of the most trivial objects used in our everyday lives: a straw. A drinking straw, one among many disposable objects we put in the rubbish right after use, becomes a sort of fetish for Kopik – an object of cult, point of reference, metaphor or even a mean of communication with reality. Kopik’s project can hardly be defined: it is the Author’s intent to fill the gallery space with prints, paintings, objects and animations. The idea of such “growing over” may stir associations with Kurt Schwitters’s Merzbau, while the amassing of the same object in various forms makes us think about Arman’s accumulations. Kopik, however, seems to escape ready classification and, with an impish smile, presents us with a series of small paintings, each of which could be attributed to a different painter, this stylistic polyphony being complemented by “underground” prints on a packing paper and basic computer animations.

Seen this way, “The Straw” is a project telling about inventing a project, about an intuitive (or perhaps obsessive) plodding into the subject. About a pursuit of thought, never-ending expansion of something that has no limits yet. Probably the act of placing this creative explosion within the boundaries of the gallery space will become a method of controlling it, however Kopik thinks about breaking through some architectural barriers, as well.

“The Straw” is, in a certain sense, a self-themed project, a kind of the artist’s experiment upon himself or an attempt to confront himself with effects of months and months of his work and, at the same time, a follow-up to his earlier activity, in which he dealt with the ways chaos is manifested in our reality. Kopik, however, never attempted to clean garbage away, segregate boards or scrap tin gutters; he just seemed to contemplate their outsider nature and find some sense where no sense seems to be present.

Agnieszka Rayzacher

Lokal_30 gallery, Warsaw (PL)

2007

RURKA
 Piotr Kopik jest niestrudzonym badaczem marginaliów rzeczywistości. Jego najnowszy projekt prezentowany w lokalu_30 dotyczy jednego z banalniejszych przedmiotów codzienności - rurki zwanej również słomką. Rurka, jeden z wielu przedmiotów jednorazowego użytku tuż po zastosowaniu lądujących w koszu na śmieci, dla Piotra staje się rodzajem fetyszu – obiektem kultu, punktem odniesienia, metaforą, a nawet środkiem komunikacji z rzeczywistością. Projekt Kopika trudno zdefiniować – autor zamierza zapełnić przestrzeń galerii grafikami, obrazami, obiektami i animacjami, a idea owego „zarośnięcia” może nasuwać skojarzenie z Merzbau Kurta Sshwittersa. Z kolei nagromadzenie tego samego przedmiotu pod różnymi postaciami każe myśleć o armanowskich akumulacjach. Kopik zdaje się jednak wymykać z szuflady łatwej klasyfikacji i z szelmowskim uśmiechem tworzy cykl niewielkich obrazów, z których każdy można by przypisać innemu autorowi. Stylistycznej polifonii dopełniają odbite na pakowym papierze „samizdatowe” grafiki i proste komputerowe animacje.
 
„Rurka”  jest zatem projektem o powstawaniu projektu, o intuicyjnym (a może obsesyjnym) brnięciu w temat, o myślowej gonitwie, ciągłej ekspansji czegoś, co na razie nie ma granic. Prawdopodobnie sposobem na ogarnięcie twórczej eksplozji okaże wprowadzenie jej w przestrzeń galerii, choć Piotr zamierza również złamać niektóre z architektonicznych barier.

„Rurka” to w pewnym sensie projekt autotematyczny, swoisty eksperyment na samym sobie, próba konfrontacji z efektami wielomiesięcznej pracy, a zarazem kontynuacja wcześniejszych prac, w których artysta mierzy się z przejawami chaosu w rzeczywistości. Kopik nigdy nie podejmował jednak próby posprzątania śmieci, segregowania desek czy starych rynien, ale poddając się ich outsiderskiej naturze, starał się odnaleźć sens, tam gdzie
go pozornie brak.

Agnieszka Rayzacher